دوستی تذکر داد که تو(یعنی من) تا اطلاع ثانوی نظامی هستی و به همین خاطر سعی کن برای شهدای سراوان گریه و ناله سر ندهی! و..... مطلبی نوشتم که همان دوست زحمت حذف آن را کشید و به جای آن تنها می نالم که:
کاش می مردیم از غم شهادت غریبانه ی آنها و داغ مادرانشان......
+
نوشته شده در سه شنبه
1387/09/26ساعت 5:1 بعد از ظهر توسط احمدرضا حائری
|
